Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Ό,τι γνωρίζω - Οικογενειακό ιστορικό.

Ό,τι γνωρίζω ( σωστό ή λάθος...αυτά είναι)


Ο πατέρας του Μάρκου και παππούς μου Ηλίας Βουτσής.
Εξαιρετική φωνή. Ήταν ψάλτης στον καθεδρικό ναό της Ζωοδόχου Πηγής ή Παναγιάς Γουρνάς
(ονομασία της από τους χωριανούς)
Το 1914, με τον πρώτο διωγμό κατέφυγε στην Εύβοια και στα Ν.Ψαρά (Ερέτρεια) Η γυναίκα του Ευγενία του "έδωσε" το μοναδικό παιδί τους τον Μάρκο (1916).
Το 1917 ζούσε στο Ασμήνι  (Ποτόκι) της Β.Εύβοιας 
Το όνομα Ασμήνι είναι προσφυγικό (Ας μείνουμε εδώ) και το Ποτόκι προέρχεται από τις Ποτοκιές 
(σλαβική λέξη Ποτόκ=ρυάκι)
Στο Ασμήνι δούλευε πάλι ως ψαράς.Υπήρχε εκείνη την εποχή έξαρση της Ισπανικής γρίππης.
Σε κάποια συναλλαγή του με τα ψάρια παρεξηγήθηκε και έπεσε με τα ρούχα (φουφούλες-γιλέκα)στη θάλασσα.Στέγνωσε σε βράχο της παραλίας και πούντιασε (κρύωσε) Πέθανε λίγες μέρες μετά ,πιθανώτατα από την γρίππη και τις επιπλοκές της από το αναπνευστικό. Η γυναίκα του,με τον πατέρα μου ούτε ενός έτους, 
πλάνταζε πάνω στο μάρμαρο του τάφου του κάθε μέρα.Αρρώστησε και αυτή και πέθανε λίγους μήνες μετά.
Ορφανός και από τους  δυό γονείς του ο Μάρκος ,ο πατέρας μου, μεγάλωσε κοντά στον αδελφό της μάνας του τον Γιάννη Ανδρεαδάκη .


Ηλίας Βουτσής


Γιάννης Ανδρεαδάκης



Ο πατέρας μου Μάρκος μαθητής στο Ελληνικό σχολείο. Ωραίο τετράδιο !




Η παραλία στο Ασμήνι με τον βράχο δεξιά ,εκεί που στέγνωσε και αρρώστησε ο παππούς Ηλίας.
Το ξέρω γιατί για 2-3 καλοκαίρια από το 1966-'69  πήγαινα διακοπές και έμενα στο σπίτι της 
ξαδέλφης του πατέρα μου της Παναγιούς .Είχε παντρευτεί τον Δημήτρη τον Κρασούλη από τα Ελληνικά.Το σπίτι είναι το παραλιακό ακριβώς στο κέντρο της φωτογραφίας(όχι το πολυόροφο,το πριν από αυτό.)

Ο Γιάννης επήγε πάλι πίσω στο χωριό μας στην Αγία Παρασκευή στο Τσεσμέ και έγινε πρόσφυγας ,για δεύτερη φορά , οριστικά πλέον το 1922. Κατά την μετάβαση τους με καίκια στην Χίο ρώτησαν την αδελφή του (Παρασκευή την έλεγαν νομίζω) για το όνομα του μικρού.Αυτή είπε Βουτσής και ο γραφιάς άκουσε Βουτσάς ,έτσι το Βουτσής έγινε Βουτσάς.Πολύ μικρή σημασία έχει γιατί και τα δύο επίθετα,με κοινή ρίζα, σημαίνουν το ίδιο πράγμα, βαρελάς.
Από τη Χίο μετά κάποιο διάστημα (δεν γνωρίζω πότε) βρέθηκε η αδελφή του Γιάννη (μεγάλη πλέον) στη Χαλκίδα με τον πατέρα μου στα προσφυγικά (παράγκες) Η γιαγιά πέθανε γύρω στο '38 και ο πατέρας μου Μάρκος υπηρετούσε την θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό. Στις 20 (;) Απριλίου του '41 απελύθη αλλά την ίδια μέρα 
κατετάγη εθελοντικά για να πολεμίσει τον κατακτητή.